Skip to main content

Naam

Homburg machinehandel B.V., Arum , Stiens.
Homburg machinehandel B.V., Arum , Stiens.

Machinehandel Homburg te Arum, Stiens.

Oprichter/Opvolger(s)

Frits Homburg.

Periode van bestaan

... - heden (oan't no ta).

Werktuigen

Ontwikkelde o.a.(Hardi) spuitmachines, Homburg drainerbuizen-reinigingsmachines en regeninstallaties.

Homburg was mogelijk de eerste importeur van Impulsa melkmachines van Oost-Europees fabrikaat. Later heeft Bij de Leij uit Stiens (inmiddels verhuisd naar 't Meer bij Heerenveen) het importeurschap overgenomen. Uit een artikel in het Reformatorisch Dagblad van 30 mei 1994 blijkt dat Gascoigne-Melotte inmiddels het merk Impulsa overgenomen heeft.

 

Aantekening van R.Politiek:

Frits Homburg van “kalverkrik” naar moderner “Spuittechniek.”

Frits zijn vader was eigenaar van een fabriek in de Zaanstreek waar puddingpoeder werd gemaakt. In de nabije toekomst lag daar zijn carrière. Door de oorlogsomstandigheden veranderde echter alles in de maatschappij. Materialen werden uiterts schaars en de productie van allerhande producten kwam langzaam tot stilstand, vooral wanneer men geïmporteerde toevoegingen verwerkte. Niet alleen werd fabricage van producten moeilijker, ook het leven van veel mensen en vooral jonge mannen veranderde ingrijpend.

Doordat de Duitsers steeds meer jongeren opriep voor de arbeidsdienst in hun land, vond zijn vader het verstandiger dat Frits een veiliger onderkomen zou zoeken op het platteland. Hij was ondertussen 17 jaar en als hij 18 zou worden, was het zeker dat hij opgeroepen zou worden. Hij vertrok naar een onderduikadres bij Van der Hem in Dronrijp. Daar kon hij ook een Ausweiss bemachtigen, omdat hij in de landbouw werkte en voor het productieproces onmisbaar was. Als je zo’n Duits document had was je in ieder geval niet meer vogelvrij.

Het werk op de boerderij beviel hem geweldig en hij besloot na de oorlog, om naar de landbouwinterschool te gaan. Toen hij het diploma had gehaald wilde hij graag bedrijfsleider worden op een bedrijf in Groningen. Dat liep anders.

Hij werd niet Groningen maar Het Bildt. In de Súdhoek woonde mevr. Kalma en die zocht ook een bedrijfsleider. Haar man, Johannes Kalma, was enige dagen na de wrede Elfstedentocht van 1942 gestorven. Hij had een tetanus infectie opgelopen en dat was in die tijd zeer moeilijk te bestrijden, daar er geen medicijnen waren.

Het werk op de boerderij beviel uitstekend, maar toch trok onderhuids de handel.

In 1959 verkocht hij als eerste Nederlander de “veeverlosser” in het fries “de keallekrik”. Voor veehouders was dit een ware innovatie. Deze krik kon toen de al eeuwenlang gebruikte “keallefangerstoutsjes” vervangen. (Twee simpele touwtjes met op één eind een lus en op het andere uiteinden een stokje, vaak een stukje hout van een gebroken stok van een vork. Hiermee kon aan de pootjes van het kalf getrokken worden ter ondersteuning bij de geboorte). Een verlossing was soms zeer zwaar werk en als het te lang duurde was het resultaat vaak een dood kalf. Deze touwtjes konden toen naar het Fries Landbouwmuseum.

Het nieuwe apparaat was werkelijk een uitkomst voor veel boeren, vooral tijdens een zware verlossing wat hij in zijn eentje moest doen.

Deze apparaten werden in Duitsland geproduceerd en Homburg werd de Nederlandse importeur. Na enige tijd ging de verkoop snel stijgen. Het leek wel of iedere veehouder zo’n apparaat moest hebben. Helaas gooide de dierenbescherming roet in het eten. Ze oordeelden dat het apparaat uiterst dieronvriendelijk was en eisten dat de handel verboden moest worden. De handel werd stil gelegd. Dat duurde niet lang want hun argumenten waren zoals zo vaak niet steekhoudend. Een veearts oordeelde dat de veeverlosser juist een uiterst diervriendelijk apparaat was en niet alleen voor boeren, maar zelfs voor koeien een ideale steun was tijdens het persen. Veeartsen waren zelfs enthousiast en gebruikten het apparaat ook. De handel mocht weer hervat worden.

Al snel volgde de handel in Duitse “splitlodden”. Bestond onze splitlodde uit één groot mes, deze had er drie kleinere. In balen hooi werkte het apparaat prima en uit heel Nederland kwam er vraag. De apparaten werden in het begin op de keukentafel ingepakt.

In 1958 werd het roer omgegooid en ging hij handelen in sproeimachines uit Denemarken. Zeer simpele machines die een sproeibreedte van 6-10 meter hadden, maar wel door een trekker werd getrokken. Hier waren alleen nog machines in de handel, die door paarden werden getrokken. Voor vele bouwboeren en loonbedrijven was deze nieuwe machine een uitkomst.

De machine had nog geen wielen, maar hing in de hefinrichting. De pomp werd door de aftakas aangedreven en het eenvoudige voorraadvat had een inhoud van 300 liter. Door zijn eenvoud waren het goedkope machines en vele akkerbouwers waren de afnemers. Soms werd de oude paardenmachine ingeruild waar nog een voorraadvat op zat van koper. Doordat de koperprijs hoog lag, was de inruilprijs hoog. Toch waren er boeren die de machine te duur vonden en dan werd in plaats van een nieuw vat een oud petroleumvat op gemonteerd.

Aan veehouders werden ondertussen ook machines verkocht. Homburg bouwde er een hogedrukpompje onder voor 40 bar druk. Onkruid in het land kon bespoten worden, maar ook de stal kon zo schoon gespoten worden.

Al snel werden naast hogedrukreinigers ook drainreinigers verkocht. Vooral dat laatste was een grote troef.

Naar een idee van een boer gingen ze experimenteren met deze drainreiniger. Na diverse proeven en aanpassingen ging de machine steeds beter werken en functioneerde uiteindelijk prima.

Ondertussen is het bedrijf wereldleider in het maken en verkopen van deze machine. Prima werkende waterpompen worden in Italië gekocht. Een specifieke slang wordt mechanisch in de drainbuizen gedreven.

Deze machine zorgde er voor, dat het bedrijf ze zelfs ging exporteren naar andere landen. In de loop der tijd werden vele landen afnemers. Zelfs in Egypte wonen klanten. Onder de vele grote graan- en rijstvelden liggen drainreeksen. In dat gebied zit veel zout in de grond en dat komt steeds naar boven en dat wil men afvoeren, om de bovenste meter bouwvoor gezond te houden. Het zout in dat water zet zich af tegen de wand van die buizen en om dichtslibben te voorkomen moeten die geregeld schoon gespoeld worden. Dit gebeurd onder grote druk en het werkt daar naar grote tevredenheid. De drainreiniger is daar de oplossing.

Ook in tropische landen met rijstbouw, waar ook het zoutprobleem speelt werkt de machine ideaal.

In oude schachten van kolenmijnen wordt soms huisafval gestort. Wel moet er dan gezorgd worden dat het overtollige water afgevoerd wordt. Voor dat doel hebben ze een systeem ontworpen, om dat grondwater weg te pompen. De pomp moest onder in de schacht en het grote probleem daar was de gasvorming in dat huisvuil. Daardoor moest er een vonkvrije motor komen. Na enig experimenteren is dat goed gelukt.

Drainreinigers werden steeds beter en het bedieningsgemak is ondertussen op een niveau, dat niet meer te vergelijken is met de machine, die in het begin werd ingezet. Toen was het in de winter een koude klus, maar thans gaat alles hydraulisch en mechanisch en de chauffeur blijft lekker in zijn beschermde cabine van de trekker. Naast het motorische gedeelte, zijn ook de spuitkoppen en hun geleiders in de loop der jaren veel verbeterd. Ondertussen bezit de machine zeer moderne mechanische en hydraulische snufjes met onder andere hydromotoren.

Er is een opsporingszet gemaakt en een draadloze afstandbediening. Toch gaat de ontwikkeling nog steeds door en is men van plan om een vormgever in te schakelen die een plan moet maken, om de machine nog functioneler en ergonomischer te maken.

De sproeimachines.

De trend bij sproeimachines is dezelfde. Eenvoudig gestart met een machine die amper 6 meter gewas kon besproeien. In de loop der jaren uitgegroeid tot een zeer moderne machine waarbij hydraulica, moderne sensoren en traploos een hydraulische spoorbreedteregeling normaal is.

Het bedrijf ging in het begin soepel om met de wensen van klanten en dat is nog steeds de kracht. Ze bezitten de handigheid en capaciteit, om speciale wensen te verwezenlijken. Hierdoor heeft men ontzettend veel extra kennis verzameld, die in nieuwe machines ingebouwd kunnen worden.

Thans is er een zelfrijdende sproeimachine ontwikkeld, die twee sproeibomen heeft, van elk 25 meter breed. De klant kan kiezen tussen een tankinhoud van 3200 tot 6600 liter.

Als het een hoog gewas betreft, moeten de sproeibomen soms vrij hoog over het gewas gaan. Voorheen kon de machine het maximale resultaat bereiken als hij over een betonpad reed, dat tussen fruitbomen of struiken lag en speciaal hier voor was aangelegd. Hoe hoger de spuitbomen, hoe meer ze op en neer gaan, als ze over ongeëgaliseerde paden rijden waarin kuilen zitten. De werking is dan verre van optimaal.

Thans bezit de machine een hydraulisch balanssysteem, twee zware spiraalveren en schokdempers, om de grote schokken op te vangen. De spuitbomen blijven dan steeds loodrecht boven de rijsporen. Als de machine op de vaak schuine kopakker moet keren, is dat ook een groot voordeel. De spuitboom gaat zelfs automatisch omhoog als er een afrastering nadert.

Een ingewikkeld systeem zorgt nog voor de hogere ophanging. Ze hebben aan een Atlaskraan een spuitboom gefabriceerd die, voordat hij gaat spuiten, 5 meter hoog kan worden getild en op die wijze over een gewas vruchtbomen kan spuiten.

De Friese landbouwinnovatieprijs.

In 2003 heeft de regering met veel bombarie een innovatieplatform in het leven geroepen. Veel economische wetenschappers, onder leiding van premier Balkenende, zouden Nederland op de kaart zetten. Het platvorm was er op gericht, om de innovatiekracht van Nederland te versterken. Er werden veel krachtige en dikke rapporten de wereld ingestuurd, maar daar bleef het bij en er is nauwelijks iets bereikt. Zes jaar vergaderen had veel geld gekost, maar men dronk een glas en deed een plas en alles bleef zoals het was!

Wie kreeg wel een innovatieprijs 2009?

Dat was Johannes de Boer. Die was een aantal jaren geleden directeur geworden van de firma Homburg. Deze prestigieuze innovatie prijs kreeg hij uit handen van de voorzitter van de KIZ, Minne Lettinga. 2009. Deze onderscheiding geeft duidelijk aan, dat de firma Homburg niet heeft stilgestaan, om de landbouw op een verantwoorde wijze naar een hoger peil te brengen.

De KIZ was het eerste keuringsinstituut van pootaardappels en zaaizaden in Nederland. Het doel was om de kwaliteit van pootaardappels en zaaigraan naar een hoger niveau te brengen. Een aantal vooruitstrevende Friese boeren richten in 1919 deze keuringsdienst op. Dit was het allereerste begin van het keuren van percelen aardappelen en zaadgewassen. Leden die hun lieten keuren, moesten zorgen dat alle zieke en afwijkende planten verwijderd werden en speciaal opgeleide heren gingen bij de leden de percelen graan en aardappelen bezichtigen. Ze letten op ziekten en verschijnselen die ziekten konden veroorzaken. Bleek het gewas ziektevrij, dan kon de boer de opbrengst als goedgekeurd zaaigraan of goedgekeurde pootaardappelen verkopen. Eenvoudig gestart en thans uitgegroeid tot een groot en machtig keuringsorgaan, dat nu de NAK heet. Alle Nederlandse gewassen staan onder controle van dit orgaan.

Toen de NAK de activiteiten van het KIZ overnamen ging, de vereniging wel verder met het verbeteren van gewassen en het ontwikkelen van nieuwe rassen op eigen proefvelden.

Nadat de KIZ stopte had de vereniging een behoorlijk kapitaal in kas. De rente hiervan wordt gebruikt voor de jaarlijkse innovatieprijs.  

Waarom deze innovatieprijs?

De firma Homburg had laten zien, dat ze met hun SensiSpray landbouwspuitmachine een sprong naar voren had gemaakt. Een intelligente spuitmachine die in de nabije toekomst het mogelijk maakt, om de precisielandbouw dichter bij te halen.

De machine heeft drie technieken op ingenieuze wijze verenigd in 1 machine.

Iedere spuitboomsectie kan iedere dosis bestrijdingsmiddel apart aanpassen op basis van massa en conditie van het loof van het gewas. De besparing is 50%.

De zogenaamde biomassacensor.

Ook de greenseeker is een machine met toekomst. Dit apparaat stuurt het spuitmechanisme pas aan als er werkelijk gespoten moet worden.

Speciaal voor gemeenten hebben ze is een kleine uitvoering ontwikkeld en op de markt gebracht.

Deze machine kan effectief ingezet worden voor onkruidbespuiting op fiets en wandelpaden. Pas als er de greenseeker onkruid observeert, wordt op die plek het verdelgingsmiddel op het gewas gespoten. Dit geeft een enorme besparing van wel 90% spuitmiddel. Het geeft gemeenten een handvat in handen, om tegenstanders van chemische onkruidbestrijding te overtuigen, dat deze wijze van bestrijding bijna milieu vriendelijk is.  

  

Hun nieuwste sproeimachine werkt met een verneveling onder hoge druk. Het sproeimiddel wordt met veel lucht verneveld. Het bereik is veel effectiever, omdat het spuitmiddel het blad van de planten zowel aan de boven- en onderkant bereikt. Het tweede voordeel is dat er veel minder sproeimiddel gebruikt wordt. Als een aardbeiveld op deze wijze behandeld wordt dan worden dode bloemen weggeblazen. Deze bloemen hechten vaak aan het blad en veroorzaken schimmel. Als het broeierig warm weer is, tast deze schimmel de vruchten aan en zijn dan voor de handel niet acceptabel. Het kan leiden tot een grote schadepost.

Het grootste succes is hun nieuwste type sproeimachine.. Bij dit systeem wordt gebruik gemaakt van sensoren. Sensoren speuren onder het rijden het gewas af waar de ziekte zich bevindt en dan wordt daar alleen op die plaatsen het sproeimiddel gespoten of automatisch verminderd, naar gelang het systeem aangeeft. Het geeft een grote besparing aan middel, maar ook de natuur heeft er baat bij.

Verder maken ze speciale sproeimachines voor golfvelden. Daar moet het gras optimaal groeien en deze machine geeft hun de kans, om dat te realiseren. De machine kan water vermengd met ijzer en ander kunstmeststoffen verwerken en tevens zorgen dat onkruid geen kans krijgt.

De directie bezoekt beursen over de gehele wereld en hun machines vinden hun weg naar vele landen. Egypte, Syrië, Rusland, de Baltische staten en Oekraine. In India spuiten ze soms drainages schoon, waar soms vis uit komt. In Khartoem gaan machines naar aardappelboeren en groentetelers. Columbia koopt drainreinigers voor grote suikerrietbedrijven. Ja waar vinden we de Firma Homburg niet!

Helaas zijn niet alle uitvindingen een succes. Een paar jaar geleden moesten boeren die MacSherry gelden ontvingen, hun akkers minimaal 1 keer machinaal wieden, om in aanmerking te komen voor die regeling. Satellieten controleerden de boeren!

Ze ontwikkelden een uiterst effectieve machine, maar er waren te weinig afnemers doordat biologische boeren twijfelden en de machine niet kochten. Alleen grote loonbedrijven waren op de markt en toen na twee jaar de MacSherry regeling weer veranderde verdween deze machine in de opslagloods en werd door niemand meer gebruikt. Een dure machine die op unieke wijze het onkruid wist te vinden, staat nu te wachten op ander tijden.  

Soms loopt een uniek plan in de soep. Een waterrad werd aangeschaft. Het apparaat was geruild tegen een Ford- Escort. Beide projecten liepen mis. De Ford Escort werd gestolen en het waterrad, dat een soort perpetuum mobile was in het opwekken van energie, kwam nooit tot ontwikkeling. Was het project geslaagd, dan hadden ze goud in handen gehad. Mensen zijn al eeuwenlang op zoek naar dat apparaat.

Ze hebben een draadloos weerstation op de markt willen brengen, maar de fabrikant kon niet de gewenste software leveren. Het was een geweldig systeem, want iedere 10 minuten kon het weerstation de boer de juiste gegevens leveren van de juiste temperatuur en vochtigheid. De tijd haalde het product in. De firma kent de Nederlandse boer van haver tot gort en die is zeer kritisch, zodat het apparaat niet op de markt kwam.

  

Als er op de wereldmarkt zich een project aandient zijn ze er als de kippen bij. Vooral als de wereldbank garant staat. Vaak staan dan vele bedrijven klaar om zich in de strijd te werpen. Ze hebben het geluk dat ze overal een goede naam hebben opgebouwd en dat is vaak een grote steun tijdens de onderhandelingen.

U kunt meehelpen deze site vollediger te maken of te verbeteren door een reactie via de mail in te sturen.
Vermeld s.v.p. duidelijk om welke fabrikant of welk bedrijf het gaat.